اسکیزوفرونی ممکن است بطورمستقیم خطر ابتلا به دیابت را افزایش دهد
12 ژانویه 2017- بر اساس یک آنالیز جدید، افرادی که به تازگی به اسکیزوفرنی مبتلا شدهاند در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت قرار دارند، این ارتباط حتی پس از حذف تأثیرات داروهای آنتی سایکوتیک، رژیم غذایی و ورزش از این معادله، همچنان حفظ میشود.
بیماری اسکیزوفرنی با کاهش امید به زندگی بیماران تا 30 سال در ارتباط است، این موضوع بیشتر به دلیل اختلالات جسمی مانند حملهی قلبی یا سکته است که عامل خطر عمدهی این اختلالات، دیابت نوع 2 میباشد. خطر ابتلا به دیابت نوع 2 برای افرادی که به مدت طولانی به اسکیزوفرنی مبتلا هستند، نسبت به جمعیت عمومی 3 برابر بیشتر است. این ارتباط بیش از این به تغذیهی نامناسب و عادات ورزشی در این گروه و همچنین مصرف داروهای آنتی سایکوتیک نسبت داده میشود.
در این مطالعهی جدید که در مجلهی JAMA Psychiatryمنتشر شده است، محققان به بررسی خطر ابتلا افرادی به دیابت پرداختند که به تازگی به اسکیزوفرنی مبتلا شدهاند و هنوز داروهای آنتی سایکوتیک برای آنها تجویز نشده است، به این ترتیب تأثیرات عادات بد شیوهی زندگی (تغذیهی نامناسب و کم تحرکی) بیماران به دلیل مدت زمان طولانی ابتلا به اسکیزوفرنی، از مطالعات حذف گردید.
محققان کینگز کالج لندن اطلاعات مربوط به 16 مطالعه را که شامل 731 بیمار در اپیزود اول اسکیزوفرنی بود با 641 نفر از جمعیت عمومی مقایسه کردند. آنها با بررسیآزمایش خون این افراد دریافتند که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 در مقایسه با افراد سالم هستند. بویژه این خطر برای بیمارانی که مقدار قند خون ناشتای بالاتری داشتند بیشتر بود. بالا بودن قند خون ناشتا یکی از شاخصهای بالینی خطر ابتلا به دیابت است. هر چه مقدار گلوکز موجود در خون بالاتر باشد احتمال ابتلا فرد به دیابت افزایش مییابد زیرا بدن قادر به حذف موثر گلوکز از جریان خون و انتقال آن به سلولها برای تولید انرژی نیست.
محققان همچنین دریافتند میزان انسولین و مقاومت به انسولین در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که در مراحل اولیهی این بیماری هستند، نسبت به افراد سالم در گروه کنترل بیشتر است. این نتایج از بالا بودن خطر ابتلا این افراد به دیابت حمایت میکند.
زمانیکه محققان آنالیز خود را تنها به مطالعاتی محدود کردند که در آنها افراد گروه کنترل و بیماران از نظر مصرف رژیم غذایی، میزان ورزش منظم و زمینههای قومی همسان بودند، نتایج به طور قابل توجهی بیانگر بالا بودن خطر ابتلا بیماران اسکیزوفرنی به دیابت نسبت به افراد سالم بود.
این نتایج نشان میدهد که تفاوت در فاکتورهای شیوهی زندگی یا قومیت بین افراد سالم و بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی بر افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 تأثیر نمیگذارد بنابراین ممکن است اسکیزوفرنی خود به طور مستقیم در افزایش خطر ابتلا به دیابت نقش داشته باشد.
محققان عوامل متعددی را که میتوانند احتمال ابتلا به هر دو بیماری را افزایش دهند از جمله خطر ژنتیکی مشترک و شواهدی از فاکتورهای خطر مشترک در دوران رشد جنین از جمله تولد نوزاد نارس و وزن کم زمان تولد را مطرح کردند. همچنین دانشمندان تصور میکنند که استرس مرتبط با بروز اسکیزوفرنی که در آن میزان هورمون استرس یعنی کورتیزول افزایش مییابد، ممکن است یکی ازعلل افزایش خطر ابتلا به دیابت باشد.
دکتر Toby Pillingerنویسندهی اول این مقاله از موسسهی روانپزشکی، روانشناسی و علوم اعصاب (IoPPN) در کینگز کالج لندن میگوید: تفاوت میزان مرگ و میر در بین افراد مبتلا به اسکیزوفرنی و جمعیت عمومی در حال افزایش است که برای متوقف نمودن این روند نیاز به رویکردهای جدیدی داریم، مطالعه ما اهمیت سلامت جسمی را در شروع اسکیزوفرنی برجستهتر کرد و نشان داد که به یک رویکرد جامعتر برای مدیریت آن که ترکیبی از راهکارهایی برای حفظ صحت و سلامت جسمی و روانی نیاز است، یافتههای ما نشان میدهد بیمارانی که به تازگی به اسکیزوفرنی مبتلا شدهاند، حتی اگر تاکنون دیابت در آنها تشخیص داده نشده است، در ابتدای جادهای هستند که به دیابت ختم میشود.
دکتر Pillingerافزود: با توجه به تأثیر داروهای آنتی سایکوتیک در افزایش خطر ابتلا به دیابت، پزشکان در انتخاب داروهای آنتی سایکوتیک مناسب با دوز مناسب مسئول هستند. نتایج ما همچنین نشان میدهد آموزش بهتر در مورد رژیم غذایی، ورزش، نظارت بیشتر و در صورت لزوم تغییرات زود هنگام در شیوهی زندگی و ارائه درمانهایی برای مقابله با خطر ابتلا به دیابت، میتواند این خطر را کاهش دهد.
پرفسور الیور هاوز نویسندهی ارشد این تحقیق از IoPPNدر کینگز کالج لندن میگوید: این یافتهها زنگ خطری برای تجدید نظر در مورد ارتباط دیابت و اسکیزوفرنی و شروع پیشگیری از اسکیزوفرنی از همین لحظه است، این یک مورد از ارتباط سلامت ذهن و بدن می باشد.
منبع وسایت خبر:
JAMA Psychiatry, January 2017 DOI: 10.1001/jamapsychiatry.2016.3803
www.sciencedaily.com/releases/2017/01/170112115733.htm